در طمع مرغِ دلم دانه ریخت!

همیشه

سرِ این کوچه

نان های داغ من

بیات می شوند!!!

با خاطرات خوبت

زنده میشم دوباره

با گوشه ء نگاهت

غصه میشه ناامید

با گوهر کلامت

...

وقتی که میگم اونقدر رنج ندیدنش برام سخت و سنگینه که در تمام عمرم چنین زجری نکشیدم .ولی این زجر و عذاب بقدری برام دلچسب و شیرینه که میترسم با وصالش این زجر شیرین تموم بشه!!!!!!!!

شاید دیوانگی یعنی همین!!!!!!!!

آرزوی یک لحظه دوباره با هم بودن را دارم.

اما نگرانم .!!نگران!!